Refugee
​2016

Ostoja

Instalacja/Installation
Len, gąbka, prety stalowe/ Len, sponge, steel rods 

Ostoja (Refuge) is an immersive artistic installation by Natalia Bażowska, created in 2016, which invites viewers to explore a labyrinth of dark corridors and chambers. This space, designed as a system of interconnected passages, is devoid of light, forcing reliance solely on the senses of touch and hearing. Made from organic materials and fabrics, the installation references primal shelters in nature—such as animal burrows or hidden caves—offering an experience of refuge from the outside world.
The concept of Ostoja is based on the idea of returning to the roots of human existence, where body and mind connect with the subconscious. The artist, combining art with medical and psychiatric knowledge, emphasizes the therapeutic aspect of immersion: in darkness and silence, calming occurs, and the senses sharpen, enabling deep introspection. As Natalia Bażowska herself says: “By being in such a place that refers to the mother’s womb, to that primal place, we can calm ourselves, we can fall into a kind of trance that will allow our brain to switch to slightly different waves, and then practically anything can happen; you just have to allow yourself to do so.”
The installation measures approximately 10 meters in length and is adaptable to various exhibition spaces. Through sensory limitations, Ostoja provokes reflection on empathy toward nature, the boundaries of perception, and the need for shelter in the chaotic contemporary world. It is not only a work of art but a space of transformation, where the boundaries between human and environment blur, awakening hidden instincts and emotions.

The Refuge Project is a combined system of corridors and the pit through which you can go only relying on the sense of touch and hearing. I resisted the idea of implementing the system of underground tunnels created by some mammals. Their underground lair are cozy, warm, give a sense of security. Corridors and cavities in "Stepping stones" are soft and pleasant to the touch. Output is a lot so the recipient is inside the safe. Relying on the sense of touch and hearing will start imagination, familiarize yourself with the darkness, overcome your fears. It is also a test for the ability to sense / remembering direction. And above all, in the pits you can relax, lie and hide from the world.

Ostoja (Refuge) to immersyjna instalacja artystyczna Natalii Bażowskiej, stworzona w 2016 roku, która zaprasza widzów do eksploracji labiryntu ciemnych korytarzy i jam. Przestrzeń ta, zaprojektowana jako system połączonych przejść, pozbawiona jest światła, co zmusza do polegania wyłącznie na zmysłach dotyku i słuchu. Wykonana z materiałów organicznych i tkanin, instalacja nawiązuje do pierwotnych schronień w naturze – jak nory zwierząt czy ukryte jaskinie – oferując doświadczenie schronu przed zewnętrznym światem.
Koncept Ostoji opiera się na idei powrotu do korzeni ludzkiej egzystencji, gdzie ciało i umysł łączą się z podświadomością. Artystka, łącząc sztukę z wiedzą medyczną i psychiatryczną, podkreśla terapeutyczny aspekt immersji: w ciemności i ciszy następuje wyciszenie, a zmysły wyostrzają się, umożliwiając głęboką introspekcję. Jak mówi sama Natalia Bażowska: „Przebywając w takim miejscu, które nawiązuje do łona mamy, do tego miejsca pierwotnego, możemy się wyciszyć, możemy wpaść w rodzaj transu, który pozwoli naszemu mózgowi przełączyć się na troszkę inne fale i wtedy praktycznie wszystko może się zdarzyć, trzeba sobie tylko na to pozwolić.”
Instalacja mierzy około 10 metrów długości i jest adaptowalna do różnych przestrzeni wystawienniczych. Poprzez sensoryczne ograniczenia, Ostoja prowokuje do refleksji nad empatią wobec natury, granicami percepcji i potrzebą schronu w chaotycznym świecie współczesnym. To nie tylko dzieło sztuki, ale przestrzeń transformacji, gdzie granice między człowiekiem a otoczeniem zacierają się, budząc ukryte instynkty i emocje.

Projekt „Ostoja” to połączony system korytarzy i jamek przez które można przejść jedynie opierając się na zmyśle dotyku i słuchu. Realizując pomysł opierałam się na systemach podziemnych korytarzy stwarzanych przez niektóre ssaki. Ich podziemne legowiska są przytulne, ciepłe, dają poczucie bezpieczeństwa. Korytarze i jamki w „Ostoi” są miękkie i przyjemne w dotyku. Wyjść jest wiele dzięki temu odbiorca jest w środku bezpieczny. Bazowanie na zmyśle dotyku i słuchu pozwoli na uruchomienie wyobraźni, oswojenia się z ciemnością, pokonania swoich lęków. Jest to tez sprawdzian dla umiejętności wyczuwania/ pamiętania o kierunku. A przede wszystkim w jamkach można odpocząć, poleżeć i schować się przed światem.

Wystawy/ Shows:
2018 Terytorium Oswojone, BWA Olsztyn, wystawa indywidualna wystawa indywidualna/ Tamed Teritory, BWA Contemporary Art Gallery Olsztyn, Poland, solo exhibition
​2016 Na opak, Galeria Labirynt, Lublin; wystwa zbiorowa/ A rebours, Labirynt Gallery, Lublin, Poland; group exhibition
2016 Druga Skóra, Gdańska Galeria Miejska, GdańskSecond Skin, Municipal Gallery in Gdansk, Poland; group exhibition